پشت دیوارهای زندان چه میگذرد؟
- مقاومت - مقاله
- 1405/03/20
گزارشهای رسیده از درون زندانهای نظام ولایت فقیه بیانگر موجی جدید و نگرانکننده از تشدید فشارهای سیستماتیک علیه زندانیان سیاسی و بازداشتشدگان قیامهای مردمی است.
رژیم حاکم بر ایران، در مواجهه با بحرانهای مشروعیت و تداوم اعتراضات اجتماعی، بار دیگر اهرم سرکوب را در مخوفترین نهادهای خود یعنی زندانهای اوین، قزلحصار و عادلآباد بهکار انداخته است. این استراتژی، بهوضوح نشاندهنده هراس ساختاری حکومت از پایداری کسانی است که حتی در بند نیز دست از آرمانهای خود برنداشتهاند. نگاهی عمیق به جزئیات وضعیت کنونی، پرده از یک فاجعه انسانی و نقض آشکار قوانین بینالمللی برمیدارد.
اوین؛ انتقامجویی از زنان مقاوم و قطع شریانهای ارتباطی
در زندان اوین، بازجویان و زندانبانان در اقدامی هماهنگ، فشارها بر بند زنان سیاسی را بهشدت افزایش دادهاند. قطع ارتباطات تلفنی و محرومسازی از حق طبیعی تماس با خانواده، بهعنوان ابزاری برای شکنجه روانی و ایزوله کردن زندانیان بهکار گرفته میشود. نگاهی به هویت و احکام صادره برای این زنان، عمق خصومت دستگاه قضایی را آشکار میسازد.
در میان این بازداشتشدگان، زنان سالخوردهای حضور دارند که تحمل حبس برای آنان با مشقتهای جسمی فراوان همراه است. در کنار این نسل، زنان جوانتری قرار دارند که بارها هدف بازداشتهای مکرر قرار گرفتهاند.
از سویی دیگر، وضعیت در واحد ۳ زندان قزلحصار (بندهای ۳۵ و ۳۷) بهمراتب فاجعهبارتر است. در این مکان، زندانیان قیام دیماه ۱۴۰۴ در شرایطی قرونوسطایی نگهداری میشوند. بسیاری از این بازداشتشدگان از جراحتهای شدید ناشی از زمان دستگیری، از جمله شکستگی دست، پا، صورت و دندان رنج میبرند، ولی از دریافت هر گونه خدمات درمانی و بهداشتی محروم ماندهاند.
تراکم جمعیت در این بندها فراتر از حد تصور است؛ بهطوری که در بند ۳۷ حدود ۲۰۰ زندانی در فضایی محدود و در گرمای طاقتفرسا انباشته شدهاند. این بند فاقد هر گونه سیستم سرمایشی است و فاجعه زمانی عمیقتر میشود که آب آشامیدنی در اکثر ساعات روز قطع است. دژخیمان زندان در اقدامی غیرانسانی، زندانیان را تحت فشار قرار دادهاند تا هزینه خرید آب از تانکرها را شخصاً پرداخت کنند؛ رویکردی که تجارت با جان زندانیان و شکنجه مضاعف محسوب میشود.
ناپدیدسازی قهری؛ وضعیت اضطراری میلاد سجادیان
رویکرد حاکمیت در قبال معترضان تنها به زندانهای تهران محدود نمیشود. در شیراز، میلاد سجادیان (۳۲ ساله)، زندانی سیاسی سابق را دوباره بازداشت کردند. میلاد در اعتراض به این بازداشت دست به اعتصاب غذا زد و پس از ۷ روز وخامت حال، ابتدا در بیمارستان بستری و سپس به زندان عادلآباد شیراز منتقل شد. اما مأموران حکومتی بهتازگی او را به مکانی نامعلوم منتقل کردهاند و هیچ اطلاعی از سرنوشت و محل نگهداری او در دست نیست. ناپدیدسازی قهری این جوان ۳۲ ساله که پیش از این نیز در سالهای ۱۴۰۰ و ۱۴۰۲ بازداشت شده و ۳ سال را به اتهام هواداری از سازمان مجاهدین در زندان بوده، نگرانیها را درباره جان او به اوج رسانده است.
فراخوان بینالمللی به اقدام
تشدید فشارها بر بند زنان اوین، شرایط ضدبشری حاکم بر قزلحصار و ناپدیدسازی فعالان سیاسی، همگی تکههای یک پازل واحد هستند: استراتژی بقای رژیم از طریق ایجاد رعب و وحشت.
مقاومت ایران با محکوم کردن شدید این اقدامات، بر ضرورت مداخله فوری جامعه جهانی تأکید دارد. امروز فراتر از هر زمان دیگری، ضرورت دارد که یک هیأت حقیقتیاب بینالمللی بهطور فوری از زندانهای ایران بازدید کرده و با زندانیان سیاسی، بهویژه زنان مقاومت دیدار کند تا جلوی وقوع فجایع انسانی بیشتر گرفته شود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر