کهکشان ۲۰ ژوئن و اثبات یک واقعیت آلترناتیو مستقل؛ نه جنگ، نه مماشات
گردهمایی جهانی ایران آزاد در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ را میتوان از زوایای مختلفی بررسی کرد.
برخی بر حضور گسترده ایرانیان تأکید میکنند.
برخی بر حمایت شخصیتهای سیاسی بینالمللی.
برخی بر برنامه ۱۰ مادهای مریم رجوی.
و برخی بر بازتاب گسترده آن در رسانههای جهانی و خبرگزاری فرانسه.
اما شاید مهمترین پیام این گردهمایی در یک جمله خلاصه شود:
اثبات وجود یک آلترناتیو مستقل برای آینده ایران.
آلترناتیوی که نه محصول جنگ خارجی است و نه نتیجه سیاست شکستخورده مماشات.
در طول چهار دهه گذشته، دو نسخه عمده برای مسئله ایران مطرح شده است.
یک نسخه، تغییر از طریق فشارهای خارجی، جنگ یا مداخله نظامی را تبلیغ میکرد.
نسخه دیگر، بر مذاکره، معامله و امتیاز دادن به حکومت ایران تکیه داشت.
اما تجربه نشان داد که هیچیک نتوانستهاند مردم ایران را به آزادی نزدیک کنند.
به همین دلیل بود که مریم رجوی در سخنان خود تأکید کرد:
«نه مذاکره و نه جنگ، هیچکدام پاسخ مسئله ایران نبودهاند.»
در مقابل، راهحل سوم مطرح شد:
تغییر به دست مردم ایران و مقاومت سازمانیافته آنان.
نکته قابل توجه این است که همین مضمون در سخنان بسیاری از شخصیتهای بینالمللی حاضر در گردهمایی نیز تکرار شد.
شارل میشل نه به دیکتاتوری، آری به آزادی
شارل میشل از «آلترناتیوی دموکراتیک» سخن گفت که در برنامه ۱۰ مادهای متجلی شده است.
او این برنامه را انتخابی برای دموکراسی، حاکمیت قانون، آزادی زنان، لغو مجازات اعدام و استقرار یک جمهوری دموکراتیک توصیف کرد.
بورس جانسون نخست وزیر پیشین انگلستان
بوریس جانسون نیز صریحاً اعلام کرد که تغییر در ایران باید از درون ایران و به دست مردم ایران صورت گیرد.
جان برکو ـ رئیس و سخنگوی پارلمان انگلستان ۲۰۰۹-۲۰۱۹
جان برکو بر این نکته تأکید کرد که رژیمها میتوانند انسانها را سرکوب کنند، اما نمیتوانند یک ایده را از میان ببرند؛ ایده آزادی.
دومینیک آتیاس ـ رئیس شورای اداری بنیاد وکلای اروپایی
دومینیک آتیاس، کارستن مولر، پتره رومن، دمترو کولبا و دیگر سخنرانان نیز هر یک به شکلی متفاوت بر همین اصل پای فشردند:
حمایت از مردم ایران، حمایت از آزادی و حمایت از یک راهحل دموکراتیک.
ضمن اینکه همه این شخصیت ها ،در یک کشور دمکراتیک مثل فرانسه که خود را مهد دمکراسی میداند باج دادن به ملاها از جیب مقاومت ایران وتسلیم خواسته های دیکتاتور مذهبی شدن وتظاهرات وآزادی بیان را بستن بدلایل واهی را شرم آورخوانده ومحکوم کردند
آنچه در ۲۰ ژوئن به نمایش درآمد، صرفاً حمایت چند سیاستمدار یا یک گردهمایی سالانه نبود.
موضوع اصلی، نمایش رابطهای بود که میان سه عنصر شکل گرفته است:
مردم ایران،
کانونهای شورشی و مقاومت سازمانیافته،
و حمایت وجدانهای بیدار و شخصیتهای دموکراتیک جهان.
از همین رو، کهکشان ۲۰ ژوئن را میتوان نمایش موازنه قوایی دانست که در یک سوی آن رژیمی متکی بر سرکوب، اعدام و بحرانسازی قرار دارد و در سوی دیگر آن، مردمی قرار دارند که برای آزادی مبارزه میکنند و مقاومتی که مدعی است برای فردای ایران برنامه، تشکیلات و آلترناتیو دارد.
اگر بخواهیم پیام اصلی این گردهمایی را در یک جمله خلاصه کنیم، شاید بتوان گفت:
راهحل ایران نه در جنگ است و نه در مماشات؛ راهحل در مردم ایران و مقاومت سازمانیافته آنان نهفته است.
شهرام بهزادی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر