توافق ایران و آمریکا: تسلیمنامه یا فرصت تنفس برای مردم؟
در اولین ساعات روز دوشنبه ۲۵ خرداد (۱۵ ژوئن) اعلام شد که ایران و آمریکا به یک توافق اولیه دست یافتهاند؛ توافقی که به گفته دونالد ترامپ رییس جمهوری آمریکا "تنگه هرمز را برای کشتیرانی تجاری باز خواهد کرد" و "صلح و امنیت را به سراسر منطقه میآورد".
همزمان شورای عالی امنیت ملی ایران طی بیانیهای اعلام کرد: «بر اساس توافقات انجامشده، جنگ و عملیات نظامی در تمامی جبههها از جمله لبنان از امشب به صورت فوری و دائمی پایان یافته و به علاوه، محاصره دریایی علیه ایران بلافاصله و به طور کامل خاتمه مییابد.»
این شورا که در حال حاضر عالیترین مرجع تصمیمگیری درباره سیاستهای کلان جمهوری اسلامی است تصریح کرده که "مذاکراتبرای توافق نهایی، به پس از اجرای تعهدات طرف مقابل وفق یادداشت تفاهم موکول خواهد شد".
این توافق اولیه هنوز به امضای طرفین نرسیده و قرار است روز جمعه ۲۹ خرداد (۱۹ ژوئن) امضا شود.
این که "توافق نهایی" چه زمانی حاصل میشود و شامل چه مفادی خواهدبود هنوز مشخص نیست. جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا، در گفتوگویی با شبکه فاکسنیوز در شامگاه یکشنبه گفت در این توافق "عدم دستیابی ایران به سلاح هستهای گنجانده شده" و آمریکا قادر خواهد بود پایبندی به آن را راستیآزمایی کند. اما طرف ایرانی تا کنون چیزی در این باره بیان نکرده است.
همچنین سرنوشت ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنیشده که آمریکا و شخص ترامپ اصرار بر خروج آن از ایران داشتند نیز مشخص نشده است.
با توجه به همه این موارد آیا میتوان این توافق اولیه را قدمی برای رسیدن به یک توافق پایدار دانست که شاید در درازمدت بتواند روابط ایران و آمریکا را عادی کند؟
حمید آصفی، تحلیلگر سیاسی مقیم ایران در پاسخ به این پرسش دویچهوله میگوید: «به گمان من باید میان "توقف بحران"، "مدیریت بحران" و "حل بحران" تفاوت قائل شد. بسیاری از توافقهای بینالمللی، بحران را حل نمیکنند؛ فقط هزینههای آن را برای مدتی کاهش میدهند. اگر توافقی میان ایران و آمریکا شکل بگیرد، احتمالاً از همین جنس خواهد بود. یعنی بیش از آنکه یک توافق راهبردی باشد، یک "توافق مدیریت ریسک" خواهد بود؛ توافقی برای جلوگیری از بازگشت به جنگ، نه توافقی برای پایان دادن به همه اختلافات.»
دویچه ولهhttps://www.dw.com/fa-ir/%
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر