قوه قضاییه در ایران؛ اهرم حقوقی سرکوب در چارچوب ولایت فقیه – قسمت دوم
گزینش، آموزش و حذف قضات در قوه قضاییه ایران ساخت بدنه قضایی در ایران؛ تقدم وفاداری ایدئولوژیک بر استقلال و...
ادامه مطلبDetails
۱۴۰۵ فروردین ۲۵, سهشنبه
۱۴۰۵ فروردین ۲۴, دوشنبه
پاسخ ایران؛ از دوگانهٔ سراب تا راه سوم
پاسخ ایران؛ از دوگانهٔ سراب تا راه سوم
- مقاومت - مقاله
- 1405/01/22
نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم؟
«نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم
در این سراب فنا، چشمهی حیات منم
وگر به خشم روی صد هزار سال ز من
بهعاقبت به من آیی که منتهات منم
نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی
که نقشبند سراپردهی رضات منم.» (مولوی، دیوان شمس، غزل ۱۷۲۵)
اکنون مصداق «منم» در شعر مولوی، برای ایران ما چیست؟ آیا جز راه اصولیِ ملی و میهنی برای رهایی از دیکتاتوریهای موروثی، با پرداخت بهای آن؟ عاقبت، جنگ خارجی هم تجربه شد و همگان دریافتند که بحر آزادی، گوهر دموکراسی و صدف برابری، در عزم و ارادهی مردمی با الگوی مقاومت همهجانبه در ۴۷ سال گذشته است.
در ۴۷ سال گذشته انواع راهها از درون و بیرون حاکمیت ولایت فقیه ــ و حتی توسط دولتهای اروپایی و آمریکایی ــ برای اصلاح و تغییر نظام تجربه و آزمایش شد. درنهایت به جنگ هم روی آورده شد. از پس اینهمه سال و اینهمه تجربه و آزمایش، آنچه دیگر در اصالت و حقانیت آن نباید تردید کرد، راه حل سوم با شاخص نفی مماشات، نفی جنگ و اتکا به نیروی ملی و مردمی و مقاومت سازمانیافتهی ایرانی است. این جبهه با ویژگیهایش را باید شناخت و شناساند. این جبهه را باید گسترش داد. این جبهه را باید تقویت کرد. این جبهه را باید به مخاطبان جهانی شناساند.
در ادامهی این تأمل، مصداق «منم» سیاسی و اجتماعی و تاریخیِ مولوی، نشانهی بازگشت به اصل و حقیقت است؛ حقیقتی که در بطن جامعه و در ارادهی انسانیِ مردم و مقاومت نهفته است. در این خوانش، «منم» دیگر یک فرد یا یک قدرت بیرونی نیست، بلکه همان نیرویی است که از درون رنجها، شکستها و تجربههای جمعی زاده میشود. این «منم»، همان آگاهیِ ملی است که پس از عبور از سرابها، به «چشمهی حیات» میرسد.
سرابهایی که مولوی از آن سخن میگوید، در تجربهی معاصر ایران، اشکال گوناگونی به خود گرفتهاند؛ از امید بستن به اصلاحات از درون ساختاری تمامیتخواه تا توهم نجات از مسیر مداخلهی خارجی. هر یک از این مسیرها، بهقیمت هزاران جان گرامی و اقیانوسی از امید ریخته در سراب، آزموده شد؛ اما آنچه در نهایت از پسِ بهایی چنین سنگین، باقی مانده، سرمایهی بینظیر و درونیِ یک ملت مشتاق آزادی از جباریت دیکتاتوری است.
با اتکا به خویشتن ملی در آینهی مقاومت سراسریست که مفهوم «بازگشت» در شعر مولوی معنایی عمیقتر پیدا میکند. بازگشت نه به گذشته، بلکه به اصل خویشتن، به اصل بایستن و توانستن؛ به همان نقطهیی که ارادهی جمعی، خود را بهعنوان عاملیت تغییر بهرسمیت میشناسد. این بازگشت، مستلزم شکلگیریِ همبستگیِ آگاهانه و سازمانیافته است.
از این منظر، «راه حل سوم» تنها یک گزینهی سیاسی نیست، بلکه یک ضرورت تاریخی است؛ ضرورتی که از دل تجربههای ناکام پیشین سر برآورده است. این راه، بر نفی دوگانهی کاذب «اصلاح از درون» و «جنگ از بیرون» استوار است. این راه بر این اصل تأکید میکند که تغییر پایدار، تنها از مسیر کنش سازمانیافتهی ملی امکانپذیر است.
در جهان کنونی که روایتها و تصویرها نقش تعیینکنندهیی در شکلدهی افکار عمومی دارند، شناساندن این مسیر و این راه به افکار عمومی جهان و مخاطبان سیاسیِ طرفحسابهای ایران، بسیار اهمیت دارد؛ زیرا بدون بازنمایی درست از خواست و ارادهی مردم، میدان به روایتهایی واگذار میشود که یا واقعیت را تحریف کرده یا آن را در چارچوب منافع قدرتهای دیگر بازتعریف میکنند.
درنهایت، «منم» مولوی را میتوان ندای درونی یک ملت دانست که پس از عبور از قرنها تجربه، اکنون به خودآگاهی رسیده است؛ ندایی که میگوید راه رهایی در درون ارادهی جمعی سازمایافته در برابر تمامیتخواهی نهفته است. این همان چشمهییست که اگرچه سالها تلاش کردند در دل سرابها پنهان بماند، اما با تداوم اصالت و پایداری و سازمانیافتگیِ خود، نتوانستند درخشش آن را بپوشانند. چشمهیی که همچنان جاریست و میتواند آیندهیی متفاوت را رقم بزند.
۱۴۰۵ فروردین ۲۲, شنبه
مطالبات تهران واقعبینانه نیست «بعید به نظر میرسد مذاکرات موفقیتآمیز باشد.
مطالبات تهران واقعبینانه نیست «بعید به نظر میرسد مذاکرات موفقیتآمیز باشد.
پاکستان مرکز رسانهای بزرگی را برای پوشش مذاکرات ایران و آمریکا تدارک دیده است - اسلامآباد، ۱۱ آوریل ۲۰۲۶ AP - Anjum Naveed
ژاک اودیبر میگوید: «ده مادّهای که ایرانیها پیشنهاد دادهاند مبنای مذاکره نیست، بلکه فقط خواستههایی است که اگر به فرض ارتش آمریکا را کاملاً شکست داده و تمام هواپیماهایش را سرنگون کرده بودند، میتوانستند مطالبه کنند. این ده مادّه را فقط یک کشور مطلقاً برنده میتواند مطرح کند. بنابراین، طرح این شروط در وضعیت کنونی، عملی تحریکآمیز به شمار میآید و برای تغییر دادن آنها، باید روزها و هفتهها و حتی شاید ماهها کار کرد. حجم کار پیشِ رو بسیار عظیم است.»
فیگارو میپرسد این کار را چه کسی میتواند انجام دهد؟ در پاسخ، ژاک اودیبر میگوید: «تمام مسئله همین جاست. در زمان مذاکرات هستهای، همتایان آمریکایی ما افرادی بسیار جدی بودند. اما امروز، همه آن دیپلماتهای کارآمد وزارت خارجه توسط دونالد ترامپ اخراج شدهاند. چه کسانی قرار است در برابر مذاکرهکنندگان ایرانی بنشینند؟ نمیدانم، اما در هر صورت به تخصصی بسیار بالا نیاز خواهد بود.»
اودیبر میافزاید که در زمان مذاکرات برجام «ما در مقابل ایرانیها شش نفر بودیم: نمایندگان پنج کشور عضو دائم شورای امنیت بهعلاوه آلمان... برای مذاکره با ایرانیها، صبر و خلاقیت لازم است. مطمئن نیستم در حال حاضر آمریکاییها این ویژگیها را داشته باشند.»
ایران: استراتژی بقا در سایه جنگ فرمان تسریع اعدامها وسرکوب سیستماتیک در ایران ومطالب مرتبط به قضائیه جلادان واهرمهای سرکوب
ایران: استراتژی بقا در سایه جنگ فرمان تسریع اعدامها وسرکوب سیستماتیک در ایران ومطالب مرتبط به قضائیه جلادان واهرمهای سرکوب
اشتراک در:
نظرات (Atom)