۱۴۰۵ اردیبهشت ۲۷, یکشنبه

کهکشان ۳۰ خرداد در پاریس در چهل و پنجمین سالگرد مقاومت انقلابی سراسری، روز شهیدان و زندانیان سیاسی و سالروز تأسیس ارتش آزادیبخش ملی

کهکشان ۳۰ خرداد در پاریس در چهل و پنجمین سالگرد مقاومت انقلابی سراسری، روز شهیدان و زندانیان سیاسی و سالروز تأسیس ارتش آزادیبخش ملی

کهکشان مقاومت۳

اطلاعات مقاله: ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵

هموطنان!

ایرانیان آزاده و شریف!

یاران شورشگر!

با درود به همه شهیدان که برای آزادی ایران به خاک و خون افتادند به ویژه مجاهدان سرموضع و شورشگران سربداری که در هفته های اخیر در راه آزادی خلق و میهن جان فدا کردند.

در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ خط سرخ و خونین بین آنچه باید کرد و آنچه نباید کرد ترسیم شد : مرز سرخ بین تسلیم و مقاومت در برابر فاشیسم دینی. رود خروشان خون شهیدان که ضامن پیروزی محتوم خلق ماست همچنان ادامه دارد.

اکنون همه شواهد حاکی از آن است که رژیم درهم شکسته ولایت فقیه در موقعیت سرنگونی است و بیهوده تلاش میکند با اعدامهای سبعانه از سرنوشت محتوم خود که سرنگونی است، بگریزد.

هم‌چنانکه رهبر مقاومت اعلام کرد: خامنه‌ای مرد و اینک خلق زنده می‌شود مشروط بر اینکه نگذاریم حاصل رزم و رنج و خون‌ها بر باد برود و چرخة ۱۰۰ ساله استبداد با سرقت حاکمیت ملت ادامه پیدا کند.

در یکصد سال گذشته جنگ اصلی مردم ایران با شاه و شیخ ستمگر، برای آزادی و استقلال ادامه داشته و نبرد ۴۵ ساله مردم و مقاومت ایران با چراغ راهنمای نه شاه نه شیخ اثبات کرده است که مصاف سرنگون‌ساز با این رژیم، کار مردم ایران، جوانان شورشگر، شهرهای شورشی و ارتش آزادی‌بخش ملی است. همان کانون‌های شورشی که نقش تعیین کننده‌یی در گسترش قیام دی ماه و حفاظت از قیام‌کنندگان ایفا کردند و همان یگانهای ارتش آزادیبخش که ۵ روز قبل از جنگ اخیر، با ۲۵۰ رزمنده مجاهد خلق به بیت العنکبوت خامنه ای و مراکز اصلی استبداد دینی در مرکز تهران و حفاظت شده‌ترین مکان تهاجم کردند.

کهکشان ۳۰ خرداد در پاریس در چهل و پنجمین سالگرد مقاومت انقلابی سراسری، روز شهیدان و زندانیان سیاسی و سالروز تأسیس ارتش آزادیبخش ملی، میعادگاه ایرانیان آزاده‌یی است که برای آزادی و استقلال ایران در برابر توطئه و سناریوهای ارتجاعی و استعماری، به پشتیبانی ارتش آزادیبخش و شورشگران دلیر و به حمایت از آلترناتیو دمکراتیک و مستقل شورای ملی مقاومت، قیام کرده‌اند.

تظاهرات جهانی ۳۰ خرداد خروش حمایت هموطنان و حامیان مقاومت از دولت موقت برای انتقال حاکمیت به مردم ایران براساس برنامه ۱۰ماده‌یی خانم مریم رجوی با شعار صلح و آزادی، در سال سرنوشت در جنگ جنگها و آزمایش آزمایشات است.

مرگ بر اصل ولایت فقیه- زنده باد ارتش آزادی

درود بر رجوی

۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۱۴ می ۲۰۲۶ )

کهکشان ۳۰ خرداد در پاریس در چهل و پنجمین سالگرد مقاومت انقلابی سراسری، روز شهیدان و زندانیان سیاسی و سالروز تأسیس ارتش آزادیبخش ملی۲

کهکشان ۳۰ خرداد در پاریس در چهل و پنجمین سالگرد مقاومت انقلابی سراسری، روز شهیدان و زندانیان سیاسی و سالروز تأسیس ارتش آزادیبخش ملی۲

کهکشان مقاومت۲

اطلاعات مقاله: ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵

هموطنان!

ایرانیان آزاده و شریف!

یاران شورشگر!

مرگ بر اصل ولایت فقیه- زنده باد ارتش آزادی

درود بر رجوی

۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۱۴ می ۲۰۲۶ )

کهکشان مقاومت۱ - کهکشان ۳۰ خرداد در پاریس در چهل و پنجمین سالگرد مقاومت انقلابی سراسری، روز شهیدان و زندانیان سیاسی و سالروز تأسیس ارتش آزادیبخش ملی

کهکشان مقاومت - کهکشان ۳۰ خرداد در پاریس در چهل و پنجمین سالگرد مقاومت انقلابی سراسری، روز شهیدان و زندانیان سیاسی و سالروز تأسیس ارتش آزادیبخش ملی

اطلاعات مقاله: ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵

هموطنان!

ایرانیان آزاده و شریف!

یاران شورشگر!

مرگ بر اصل ولایت فقیه- زنده باد ارتش آزادی

درود بر رجوی

۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۱۴ می ۲۰۲۶ )

۱۴۰۵ اردیبهشت ۱۸, جمعه

جنگ و فوق‌بحران اقتصادی؛ روایت حاکمیت، روایت مردم

اجتماعی
1405/02/18

فقر در سایه جنگ

آیا بحران دم‌افزون اقتصادی و معیشتیِ ایران ناشی از جنگ است؟ اگر جنگ نمی‌شد، اقتصاد ایران الآن شکوفا بود؟! چرا کارگزاران نظام در پاسخ به تشدید خفقان‌آور بحران افتصادی، مدام تکرار می‌کنند که «کشور در شرایط جنگی است و باید مطابق این شرایط عمل کنیم»؟ آیا این روایت به واقعیت نزدیک نیست که از قضا جنگ، از منظر اتاق فکر نظام، نعمتی برای سرپوش گذاشتن بر کلان‌بحران اقتصادی شده است؟

حاکمیت می‌خواهد با پاروی جنگ، بحران‌های لاعلاج سالیان را به کناری بریزد و رویشان را گرد جنگ بپاشد، اما جامعه‌یی که طی سالیان از تمامیِ ترفندهای دجالانه‌ی حاکمیت عبور کرده، مطالباتش بسا عمیق‌تر از آن است که بشود غبار جنگ بر آن‌ها پاشاند. در همین رابطه، روزنامه‌ی آرمان ملی در شماره‌ی ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ خطاب به دولت نوشته است: «پرسش جامعه این است که باید چه اتفاقی رخ دهد که شرایط فعلی اصلاح شود و بهبودی در وضعیت اقتصادی مردم حاصل گردد؟»

روزنامه آرمان ملی، گزارشی از تلنبار شدن مشکلات تکراریِ اقتصادی می‌دهد و هیچ راه حلی هم جز توسل به دامن دولت، در کف ندارد. این گزارش هم تکرار بن‌بست چندین ساله‌ است که بیشتر برای پر کردن صفحات روزنامه کارآیی دارد:

«کمتر تلاشی در جهت حل این مشکلات و تحقق مطالبات مردم صورت گرفته است. / قطع دو ماهه اینترنت باعث مختل شدن بسیاری از مشاغل و بیکار شدن بسیاری از افراد جامعه شده است. / وضعیت اقتصادی مردم به‌غایت با مشکل مواجه است و با اتفاقاتی هم که افتاده بغرنج‌تر شده است.»

خوب، حالا مقصر کیست؟ که‌ها بر کشور حاکم‌اند و چه ارگانی قیمت‌ کالاها را تعیین می‌کند؟ واردات و صادرات کشور دست کیست؟ طبق همین گزارش،‌ معاون اول رئیس جمهور به‌سیاق چهار دهه‌ی گذشته‌ی کارگزاران نظام، نشانیِ یأجوج و مأجوج را در علت «افزایش غیر منطقی قیمت‌ها» می‌دهد: «جلوگیری از گران‌فروشی یک ضرورت جدی است. در مواردی مشاهده می‌شود یک کالا در کمتر از یک هفته تا ۱۰۰ درصد افزایش قیمت دارد.»! این هم از سیاست «سنگ مفت و گنجشک مفت» معاون اول رئیس جمهور: «دستگاه‌های مسئول باید با این پدیده برخورد قاطع و فوری داشته باشند.» در جغرافیای پهناور ایران، پیدا کنید «دستگاه‌های مسؤل» را!

اما مسأله و بحران مداوم ایران دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود: «دستگاه‌های مسئول» در قاموس حاکمیت، نه یک ساختار پاسخ‌گو، که مفهومی مه‌آلود و گریزان از مسؤلیت هستند. نتیجه آن‌که بحران‌ها بی‌صاحب جلوه داده می‌شوند! در چنین فضایی است که جنگ به روایتی کارآمد برای نظام بدل می‌شود؛ روایتی برای توجیه هر ناکارآمدی و تعویق هر مطالبه. حاکمیت می‌خواهد این‌گونه، «شرایط جنگی» را به وضعیت استثناییِ دائمی تبدیل کند؛ به وضعیتی که مرگ اخلاق و شفافیت است و مسؤلیت و پاسخگویی، از معنا تهی شده و به ابتذال می‌گراید.

وضعیت اقتصادی ایران تا قبل از جنگ اخیر، سالیان متمادی گرفتار تنش و چالش و درگیر ساختار رانتی و اختلاسیِ تحت مدیریت حاکمیت بوده است؛ تورم مزمن[که الآن به مرز ۱۲۳ درصد رسیده]، سقوط ارزش پول ملی، فرار سرمایه، فرار مغزها و... این‌ها محصول دهه‌ها سیاست‌گذاریِ بی‌پاسخِ کشانده شده به وضعیت جنگی هستند.

واقعیت بزرگ این است که روایت دست‌ساز حاکمیت نمی‌تواند تجربه‌ی زیسته‌ی مردم را با غبار جنگ، بپوشاند. آبشخور بحران اصلی که فوق همه‌ی بحران‌ها برای حاکمیت است، فاصله‌ی عمیق اکثریت جامعه با روایت‌های رباتیک رسمیِ حاکمیت می‌باشد. حاکمیت دیگر نمی‌تواند بحران‌های ریشه‌کرده در سالیان جنایت و چپاول را لباس جنگ بپوشاند. روایت اصلیِ جامعه با حاکمیت همین است. جنگ هم بخوابد، تنها شعله‌های همین روایت میان جامعه و حاکمیت فوران خواهد کرد.

۱۴۰۵ اردیبهشت ۱۷, پنجشنبه

تازه‌ترین اخبارجنگ یا مذاکره -اعدامها - تجدید عهدهای مجاهدان سربدار و...

۱۴۰۵ اردیبهشت ۱۶, چهارشنبه

حفظ نظام به هر قیمت؛ از جنگ تا قطع اینترنت و بیکاری میلیونی

سیاسی
1405/02/16

قطع اینترنت

این است سیاست حفظ نظام؛ با هر اهرم و به هر قیمت

در منطق حاکمیت، «حفظ نظام» هدفی است که همه‌چیز را می‌بلعد و توجیه می‌کند. در این چارچوب، حتی جنگ می‌تواند به «نعمت» بدل شود، اگر بقای ساختار قدرت را تضمین کند. اما آن‌چه در این میان بر آن چشم پوشیده می‌شود، زندگی مردمی است که قربانیِ هزینه این سیاست شده و هر روز سنگین‌تر می‌شود.

نمونه آشکار، قطع اینترنت و پیامدهای گسترده‌ی آن است؛ تصمیمی با توجیه شرایط جنگی که آثار آن مستقیماً بر معیشت میلیون‌ها ایرانی فرود آمده است. قطع اینترنت، در عمل به‌معنای قطع نان بود؛ «میلیون‌ها نفر که زندگی‌شان به اقتصاد دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی گره خورده، ناگهان از چرخه درآمد حذف شدند.»[۱] این اقدام، نه یک پیامد ناخواسته، بلکه بخشی از همان سیاستی است که «حفظ نظام» را بر هر امر دیگری مقدم می‌داند.

یک یادداشت منتشرشده در روزنامه‌ی جهان صنعت به‌تاریخ ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵، تصویری دقیق از ابعاد این فاجعه ارائه می‌دهد. به‌نوشته‌ی این روزنامه، «مشکلات اقتصادی که پیش از اسفند ۱۴۰۴ نیز گریبان‌گیر جامعه بود، با چاشنی تلخ جنگ» تشدید شده و معیشت میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار داده است. اما «آن‌چه این بحران را به نقطه‌‌ای بی‌سابقه رساند، انسداد اینترنت بود»؛ اقدامی که به‌سرعت پس از آغاز درگیری‌ها اعمال شد و «دیواری عظیم بر سر راه معیشت» ایجاد کرد.

بر اساس این یادداشت، «بین ۱۰ تا ۱۵میلیون نفر از طریق فضای مجازی امرار معاش می‌کنند»؛ جمعیتی که با یک تصمیم سیاسی، در معرض فروپاشی اقتصادی قرار گرفتند. «افت فروش در برخی کسب‌وکارها تا ۷۰درصد رسید و حدود ۲۰۰۰شرکت تنها برای یک تا ۲ماه توان ادامه فعالیت دارند.» این ارقام، صرفاً داده‌های اقتصادی نیستند؛ هر کدام به‌معنای خانواده‌هایی است که پی‌درپی به مرز فقر رانده می‌شوند.

دامنه‌ی این فروپاشی به کسب‌وکارهای اینترنتی محدود نمانده است. «رستوران‌ها، رسانه‌ها، شرکت‌های خصوصی و نیمه‌خصوصی» و طیف گسترده‌یی از صنوف، «همگی در آستانه ‌سقوط قرار گرفته‌اند. صف‌های طولانی در ادارات برای دریافت بیمه بیکاری، تصویری عینی از این وضعیت است؛ جایی که تفاوتی میان کارگر با یک سال سابقه و کارمند با ۲۰سال تجربه وجود ندارد. پیام تعدیل، آغاز یک دوره سخت برای همه است».

با این حال، دولت پزشکیان بر اساس سنت ادواریِ کوبیدن بر طبل خالی، هم‌چنان وعده‌ی جبران خسارت‌ها را می‌دهد؛ وعده‌یی که بیش از آن‌که راه‌حل باشد، پرسشی بزرگ را پیش روی جامعه قرار می‌دهد: چگونه؟ «در شرایطی که کشور با کسری بودجه، تحریم، تورم، انباشت بدهی و کمبود منابع درآمدی مواجه است، این جبران از چه محلی قرار است تأمین شود؟»[۲] همین پرسش حتی در رسانه‌های حکومتی نیز بازتاب یافته است. یعنی که در خود نظام هم تردیدی جدی نسبت به توان و اراده‌ی حاکمیت در مدیریت بحران وجود دارد.

واقعیت این است که «جنگ، بیش از آن‌که طرفین درگیری را فرسوده کند، مردم ایران را زیر فشار برده است. تصمیم‌هایی مانند قطع اینترنت، این فشار را چند برابر کرده و نشان داده‌اند که در معادله‌ی قدرت، معیشت مردم جایگاهی ندارد.»[۳] آن‌چه اهمیت دارد، استمرار ساختاری است که بقای خود را به‌هر قیمتی از به فقر کشاندن زندگانی مردم طلب می‌کند.

این است محصول سیاست حفظ نظام: بهره‌برداریِ کلان از جنگ، تحمیل فقر از طریق قطع اینترنت و آسیب زدن به زیرساخت‌های حیاتیِ مردم و وعده‌درمانی که تحقق آن‌ها حتی در درون نظام هم در هاله‌‌ای از ابهام قرار دارد.

این سیاست بنا بر شواهد ۴دهه‌ی گذشته فقط بحران‌آفرینی برای گذر از این ستون به آن ستون است تا جامعه‌ را بیش از پیش در معرض تنگناهای کمرشکن اقتصادی و اجتماعی قرار دهد که نتواند کمر راست کند، برخیزد و حق حیات و حق آزادی و کرامت انسانی‌اش را مطالبه کند. از صدر تا ذیل یادداشت رسانه‌ی حکومتی، گواهیِ این واقعیت است که جنگ اصلی میان جامعه و حاکمیت است و جنگ خارجی، از منظر رژیم، سوخت‌بار جنگ حاکمیت با مردم. اما تا کی؟

پی‌نوشت:

[۱] روزنامه جهان صنعت، ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵.

[۲ و ۳] همان.