روز جمعه ۴ اردیبهشت کومله زحمتکشان کردستان از حمله پهپادی سپاه پاسداران به مقرهای آن خبر داد و نوشت حملهیی جدید با استفاده از چندین پهپاد انتحاری (کوادکوپتر) به مقرهای کومله زحمتکشان کردستان در منطقه سورداش انجام شد. این دومین حمله از این نوع در دو روز گذشته است. در هر دو مورد، پیشمرگههای کومله موفق شدهاند پهپادها را سرنگون کنند.
پارلمان اروپا امروز در ۲اردیبهشت ۱۴۰۵ (۲۲آوریل ۲۰۲۶)، شاهد برگزاری کنفرانسی سرنوشتساز با عنوان «اقدام عملی برای توقف اعدامها» بود. در این کنفرانس که با حضور نمایندگان پارلمان اروپا از طیفهای مختلف سیاسی، شخصیتهای برجسته اروپایی و مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران برگزار شد، شرکتکنندگان بر لزوم پایان دادن به سیاست مماشات و بهرسمیت شناختن حق مردم ایران برای سرنگونی دیکتاتوری دینی تأکید کردند. همزمان با این کنفرانس تظاهرات ایرانیان آزاده در مقابل پارلمان اروپا جریان داشت.
خانم مریم رجوی در سخنرانی کلیدی خود در این اجلاس، وضعیت کنونی ایران را در یک سرفصل تاریخی توصیف کرد. او با رد هرگونه اصلاح درونی رژیم اظهار داشت: «من امروز به خانه دموکراسی اروپا آمدم تا بر این حقیقت تأکید کنم که جنگ اصلی، جنگ بین مردم ایران و دیکتاتوری دینی حاکم بر ایران است. رهایی از فاشیسم دینی و سلاح اتمی و نیروهای نیابتی و پایان دادن به جنگ تنها با سرنگونی رژیم استبداد دینی امکانپذیر است؛ آن هم به دست مردم و مقاومت سازمانیافته آنها»
او با اشاره به شرایط وخیم داخلی رژیم پس از قیامهای اخیر افزود: «این رژیم بهرغم هر مانوری، از برنامه بمبسازی اتمی و گروههای نیابتی دست برنمیدارد و حیاتش به سرکوب وحشیانه مردم ایران وابسته است. رژیم حاکم که در دیماه گذشته با یک قیام سراسری مواجه شد، در موقعیت سرنگونی قرار دارد و هیچگاه به اندازه امروز ضعیف، لرزان و آسیبپذیر نبوده است».
رئیسجمهور برگزیده مقاومت با ارائه گزارشی از فعالیتهای عملیاتی داخل کشور فاش کرد که در ۴ اسفند ۱۴۰۴، کانونهای شورشی با ۲۵۰ رزمنده به مراکز اصلی حکومتی و مقر خامنهای تهاجم کردهاند که در جریان آن ۱۰۰ تن شهید یا دستگیر شدند. وی تأکید کرد: «سران رژیم نگران پیامدهای صلح و بهویژه فوران قیامها هستند. از هنگام مرگ خامنهای، آنها همه قوای خودشان را در خیابانها نگهداشتند تا با خیزش عمومی و قیام مقابله کنند».
مریم رجوی در بخش دیگری از سخنانش به برنامههای آتی برای آینده ایران اشاره کرد و گفت: «شورای ملی مقاومت ایران روز نهم اسفند ۱۴۰۴ دولت موقت برای انتقال حاکمیت به مردم ایران و برپایی یک جمهوری دموکراتیک بر اساس طرح ۱۰ مادهای مقاومت را اعلام کرد. این دولت وظیفه دارد که حداکثر ۶ ماه بعد از سرنگونی رژیم، با یک انتخابات آزاد، مجلس مؤسسان را تشکیل بدهد».
او همچنین با به چالش کشیدن ادعاهای رژیم درباره پایگاه مردمیاش گفت: «در برابر پسر خامنهای که مدعی ۳۰ میلیون جانبرکف برای رژیمش هست، باز هم اعلام میکنم که اگر راست میگوید، یک انتخابات آزاد تحت نظارت ملل متحد بر اساس اصل حاکمیت مردم و نه حاکمیت آخوندها قبول کند؛ آنوقت خواهد دید که این رژیم کجاست و مقاومت و مردم ایران چه میخواهند».
پتراس آستراویچیوس، نماینده لیتوانیایی پارلمان اروپا، با خوشامدگویی به زبان فارسی به مریم رجوی و شرکتکنندگان ایرانی، بر افزایش اعدامهای زندانیان سیاسی تأکید کرد. او گفت: «این رژیم، هر روز جان مردم خود را میگیرد» و با اشاره به قربانیان اخیر که شامل معترضان و اعضای مرتبط با سازمان مجاهدین خلق بودند، افزود که این اعدامها بحران انسانی ایجاد کرده و نیازمند اقدام فوری است.
آستراویچیوس بر لزوم پایان سکوت اروپا پافشاری کرد و از همکاران خود خواست که صدای مردم ایران باشند. او با استناد به گزارشهای حقوق بشری، اعدامها را ابزاری برای سرکوب اعتراضات دانست و گفت توقف آن باید شرط هر گونه رابطه یا توافق با رژیم تهران باشد.
فرانسیسکو آسیس، نماینده پارلمان اروپا از پرتغال، با انتقاد از سیاستهای فعلی اروپا گفت: «بهرسمیت شناختن سیاسی مقاومت، یک تهدید عمیق برای بقای رژیم است. اروپا با نادیده گرفتن مردم ایران و مقاومت سازمانیافتهشان، خود را از مؤثرترین متحدش محروم کرده است». او با اشاره به سوابق دیکتاتوری در ایران تأکید کرد که انتخاب آینده ایران تنها برعهده مردم است و اروپا نباید بهدنبال آلترناتیوهای مصنوعی یا بازگشت به دوران سلطنت باشد: «این برعهده مردم حاکم است که سرنوشت خود را از طریق انتخابات آزاد تعیین کنند».
لوپز استیز، نماینده اسپانیایی، نیز با اشاره به قطعنامه فوریه پارلمان اروپا تصریح کرد: «ما از شورای اروپا خواستیم بدون تأخیر سپاه پاسداران را بهعنوان یک سازمان تروریستی معرفی کند. این رژیم نه تنها تهدیدی برای مردم ایران، بلکه خطر بزرگی برای امنیت اروپا و ارزشهای ماست». او افزود: «زمان آن رسیده که بفهمیم صلح با این رژیم یک توهم است».
یکی از محورهای مهم این کنفرانس، هشدار نسبت به پروژههای موازی برای طولانی کردن عمر رژیم بود. مریم رجوی در این باره گفت: «یکی از اهرمهای رژیم برای مقابله با قیام، میدان دادن به یک آلترناتیو ساختگی حول بقایای دیکتاتوری شاه است. رژیم آخوندی هیچگاه بقایای شاه را تهدید موجودیت خودش نمیداند و حتی نظریهپردازان رژیم میگویند اینها به بقای رژیم کمک میکنند». او تأکید کرد که این خیمهشببازیها مانع سرنگونی به دست مردم میشود و راه را برای سرکوب بیشتر هموار میکند.
خانم تابلرین (وزیر سابق آلمان) نیز در تأیید این موضوع گفت: «ما میبینیم که برخی جریانهای میخواهند به عقب برگردند و مثلاً پسر شاه را سر کار بیاورند؛ این یک پسرفت است. دوران پهلوی با سرکوب ساواک شناخته میشد و ما خواهان یک ایران دموکراتیک و متحد هستیم».
گی فرهوفشتات، نخستوزیر سابق بلژیک و نماینده پارلمان اروپا، با انتقاد شدید از شورای اروپا اظهار داشت: «موضوع این کنفرانس این است که استراتژی اروپا چه میتواند باشد؟ آنچه ما امروز میبینیم حاصل فقدان یک استراتژی جدی است. ما سیاست استمالت را پیش بردیم و نتیجهیی نگرفتیم». او هشدار داد که صلح و مماشات نباید با هم اشتباه گرفته شوند: «اگر امروز در خاورمیانه جنگ داریم، بهدلیل این است که سیاست استمالت بیش از حد طولانی شده است. صلح واقعی تنها با مشارکت فعال با مردم و مقاومت سازمانیافته ایران ممکن است».
وی همچنین موضوع اعدامها را یک خط قرمز اخلاقی دانست و گفت: «اگر ما حرفی علیه اعدام در ایران نزنیم، این یک عمل مجرمانه است. اعدامها باید متوقف شود و این باید شرط هر گونه مذاکرهای باشد».
مریم رجوی در سخنان پایانی خود، ضمن تشکر از پیامهای همبستگی نمایندگان، با اشاره به اعدام دو عضو مجاهدین، حامد ولیدی و محمد معصوم شاهی، وضعیت داخل زندانهای ایران را بحرانی توصیف کرد و از اتحادیه اروپا خواستار انجام اقدامات زیر شد:
۱. دولت موقت اعلام شده توسط شورای ملی مقاومت را بهرسمیت بشناسد؛
۲. سفارتخانههای رژیم را تعطیل و مزدوران و مأموران وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران را از خاک خود اخراج کند؛
۳. امکانات فنی لازم برای دسترسی مردم ایران به اینترنت آزاد را فراهم سازد،
۴. روابط با رژیم را به توقف اعدام زندانیان سیاسی و کشتار معترضان مشروط کند
و سردمداران رژیم را بهخاطر جنایت علیه بشریت و نسلکُشی تحت تعقیب قرار دهد.
«نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم
در این سراب فنا، چشمهی حیات منم
وگر به خشم روی صد هزار سال ز من
بهعاقبت به من آیی که منتهات منم
نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی
که نقشبند سراپردهی رضات منم.» (مولوی، دیوان شمس، غزل ۱۷۲۵)
اکنون مصداق «منم» در شعر مولوی، برای ایران ما چیست؟ آیا جز راه اصولیِ ملی و میهنی برای رهایی از دیکتاتوریهای موروثی، با پرداخت بهای آن؟ عاقبت، جنگ خارجی هم تجربه شد و همگان دریافتند که بحر آزادی، گوهر دموکراسی و صدف برابری، در عزم و ارادهی مردمی با الگوی مقاومت همهجانبه در ۴۷ سال گذشته است.
در ۴۷ سال گذشته انواع راهها از درون و بیرون حاکمیت ولایت فقیه ــ و حتی توسط دولتهای اروپایی و آمریکایی ــ برای اصلاح و تغییر نظام تجربه و آزمایش شد. درنهایت به جنگ هم روی آورده شد. از پس اینهمه سال و اینهمه تجربه و آزمایش، آنچه دیگر در اصالت و حقانیت آن نباید تردید کرد، راه حل سوم با شاخص نفی مماشات، نفی جنگ و اتکا به نیروی ملی و مردمی و مقاومت سازمانیافتهی ایرانی است. این جبهه با ویژگیهایش را باید شناخت و شناساند. این جبهه را باید گسترش داد. این جبهه را باید تقویت کرد. این جبهه را باید به مخاطبان جهانی شناساند.
در ادامهی این تأمل، مصداق «منم» سیاسی و اجتماعی و تاریخیِ مولوی، نشانهی بازگشت به اصل و حقیقت است؛ حقیقتی که در بطن جامعه و در ارادهی انسانیِ مردم و مقاومت نهفته است. در این خوانش، «منم» دیگر یک فرد یا یک قدرت بیرونی نیست، بلکه همان نیرویی است که از درون رنجها، شکستها و تجربههای جمعی زاده میشود. این «منم»، همان آگاهیِ ملی است که پس از عبور از سرابها، به «چشمهی حیات» میرسد.
سرابهایی که مولوی از آن سخن میگوید، در تجربهی معاصر ایران، اشکال گوناگونی به خود گرفتهاند؛ از امید بستن به اصلاحات از درون ساختاری تمامیتخواه تا توهم نجات از مسیر مداخلهی خارجی. هر یک از این مسیرها، بهقیمت هزاران جان گرامی و اقیانوسی از امید ریخته در سراب، آزموده شد؛ اما آنچه در نهایت از پسِ بهایی چنین سنگین، باقی مانده، سرمایهی بینظیر و درونیِ یک ملت مشتاق آزادی از جباریت دیکتاتوری است.
با اتکا به خویشتن ملی در آینهی مقاومت سراسریست که مفهوم «بازگشت» در شعر مولوی معنایی عمیقتر پیدا میکند. بازگشت نه به گذشته، بلکه به اصل خویشتن، به اصل بایستن و توانستن؛ به همان نقطهیی که ارادهی جمعی، خود را بهعنوان عاملیت تغییر بهرسمیت میشناسد. این بازگشت، مستلزم شکلگیریِ همبستگیِ آگاهانه و سازمانیافته است.
از این منظر، «راه حل سوم» تنها یک گزینهی سیاسی نیست، بلکه یک ضرورت تاریخی است؛ ضرورتی که از دل تجربههای ناکام پیشین سر برآورده است. این راه، بر نفی دوگانهی کاذب «اصلاح از درون» و «جنگ از بیرون» استوار است. این راه بر این اصل تأکید میکند که تغییر پایدار، تنها از مسیر کنش سازمانیافتهی ملی امکانپذیر است.
در جهان کنونی که روایتها و تصویرها نقش تعیینکنندهیی در شکلدهی افکار عمومی دارند، شناساندن این مسیر و این راه به افکار عمومی جهان و مخاطبان سیاسیِ طرفحسابهای ایران، بسیار اهمیت دارد؛ زیرا بدون بازنمایی درست از خواست و ارادهی مردم، میدان به روایتهایی واگذار میشود که یا واقعیت را تحریف کرده یا آن را در چارچوب منافع قدرتهای دیگر بازتعریف میکنند.
درنهایت، «منم» مولوی را میتوان ندای درونی یک ملت دانست که پس از عبور از قرنها تجربه، اکنون به خودآگاهی رسیده است؛ ندایی که میگوید راه رهایی در درون ارادهی جمعی سازمایافته در برابر تمامیتخواهی نهفته است. این همان چشمهییست که اگرچه سالها تلاش کردند در دل سرابها پنهان بماند، اما با تداوم اصالت و پایداری و سازمانیافتگیِ خود، نتوانستند درخشش آن را بپوشانند. چشمهیی که همچنان جاریست و میتواند آیندهیی متفاوت را رقم بزند.
مطالبات تهران واقعبینانه نیست «بعید به نظر میرسد مذاکرات موفقیتآمیز باشد.
پاکستان مرکز رسانهای بزرگی را برای پوشش مذاکرات ایران و آمریکا تدارک دیده است - اسلامآباد، ۱۱ آوریل ۲۰۲۶ AP - Anjum Naveed
ژاک اودیبر میگوید: «ده مادّهای که ایرانیها پیشنهاد دادهاند مبنای مذاکره نیست، بلکه فقط خواستههایی است که اگر به فرض ارتش آمریکا را کاملاً شکست داده و تمام هواپیماهایش را سرنگون کرده بودند، میتوانستند مطالبه کنند. این ده مادّه را فقط یک کشور مطلقاً برنده میتواند مطرح کند. بنابراین، طرح این شروط در وضعیت کنونی، عملی تحریکآمیز به شمار میآید و برای تغییر دادن آنها، باید روزها و هفتهها و حتی شاید ماهها کار کرد. حجم کار پیشِ رو بسیار عظیم است.»
فیگارو میپرسد این کار را چه کسی میتواند انجام دهد؟ در پاسخ، ژاک اودیبر میگوید: «تمام مسئله همین جاست. در زمان مذاکرات هستهای، همتایان آمریکایی ما افرادی بسیار جدی بودند. اما امروز، همه آن دیپلماتهای کارآمد وزارت خارجه توسط دونالد ترامپ اخراج شدهاند. چه کسانی قرار است در برابر مذاکرهکنندگان ایرانی بنشینند؟ نمیدانم، اما در هر صورت به تخصصی بسیار بالا نیاز خواهد بود.»
اودیبر میافزاید که در زمان مذاکرات برجام «ما در مقابل ایرانیها شش نفر بودیم: نمایندگان پنج کشور عضو دائم شورای امنیت بهعلاوه آلمان... برای مذاکره با ایرانیها، صبر و خلاقیت لازم است. مطمئن نیستم در حال حاضر آمریکاییها این ویژگیها را داشته باشند.»
ایران: استراتژی بقا در سایه جنگ فرمان تسریع اعدامها وسرکوب سیستماتیک در ایران ومطالب مرتبط به قضائیه جلادان واهرمهای سرکوب
