بازندگان واقعی جنگ؛ مردمی که نه بمب خواستند و نه سرکوب ، اما تا آخرین نفس برای سرنگونی حاضرند شهرام بهزادی
اظهارات وزیر خارجه فرانسه درباره ایران، فارغ از بحث تحریمها و تنگه هرمز، یک واقعیت تلخ را یادآوری میکند: در جنگها و بحرانهای منطقهای، معمولاً بازندگان اصلی نه دولتها بلکه مردم هستند.
در حالی که مقامهای سیاسی درباره توافقها، تحریمها، نفت، تنگه هرمز و موازنههای ژئوپلیتیک مذاکره میکنند، این مردم عادی هستند که هزینه واقعی را میپردازند؛ مردمی که نه تصمیمگیرنده جنگ بودهاند و نه در سرکوب داخلی نقشی داشتهاند.
وزیر خارجه فرانسه در حالی بر باز بودن تنگه هرمز و ادامه تحریمها تأکید میکند که همزمان به واقعیتی اشاره میکند که کمتر در مذاکرات سیاسی دیده میشود: مردم ایران قربانی دو فشار همزمان شدهاند؛ از یک سو فشارهای ناشی از تنشهای منطقهای و از سوی دیگر سرکوب و محدودیتهای داخلی.
ژان نوئل بارو
مسئله فقط هرمز نیست
در بسیاری از تحلیلهای بینالمللی، ایران به نفت، برنامه هستهای، تحریمها و امنیت منطقه تقلیل پیدا میکند. اما ایران فقط یک پرونده هستهای یا یک گذرگاه انرژی نیست.
ایران بیش از هر چیز، مردمی است که سالهاست بهای بحرانهای پیدرپی را میپردازند؛ مردمی که در خیابانها کشته میشوند، در زندانها گرفتار میشوند، با تورم و فقر دست و پنجه نرم میکنند و همزمان قربانی تنشهای خارجی نیز هستند.
فراموششدگان مذاکرات
در هر دور از مذاکرات، بحث بر سر نفت، غنیسازی، تحریم و امنیت کشتیرانی است. اما کمتر کسی از زندانیان سیاسی، اعدامها، آزادیهای مدنی و حقوق اساسی مردم سخن میگوید.
گویی مردم ایران در بسیاری از معادلات جهانی به حاشیه رانده شدهاند و تنها زمانی دیده میشوند که بحران به نقطه انفجار برسد.
صلح بدون آزادی کافی نیست
پایان جنگ و کاهش تنشها بیتردید یک ضرورت انسانی است. اما صلح پایدار تنها با توقف درگیریهای نظامی حاصل نمیشود.
صلح واقعی زمانی معنا پیدا میکند که مردم بتوانند بدون ترس زندگی کنند، حق انتخاب داشته باشند، از آزادی بیان برخوردار باشند و سرنوشت خود را تعیین کنند.
جمعبندی
بحث اصلی تنها این نیست که تحریمها لغو شوند یا نشوند، یا تنگه هرمز باز بماند یا بسته شود. پرسش مهمتر این است که در میان همه این مذاکرات و توافقها، جای مردم ایران کجاست؟
بازندگان واقعی جنگها، تحریمها و سرکوبها همان مردمی هستند که نه جنگ را آغاز کردهاند و نه از آن سودی میبرند. آیندهای پایدار زمانی شکل میگیرد که امنیت، آزادی و کرامت انسانی مردم در مرکز هر راهحل سیاسی قرار گیرد، نه در حاشیه آن.
با این همه قیام وشورشگری مردم وکانونهای شورشی ومقاومت ایران تا سرنگونی حکومت ولایت فقیه ادامه دارد این خواسته مردم ایران مردم نه کینگ مجبتیب میخواهند نه کینگ پهلوی شهرام بهزادی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر