«چند قدمیِ صلح» اما با هزینهمند کردن جنگافروزی تهران سرمار جنگ افروزی
خامنه ای سر ماری که در تهران است
۱) نقطهٔ آغاز: ۷ اکتبر و زنجیرهٔ انتقام
۷ اکتبر ۲۰۲۳ با حملهٔ حماس و گروگانگیری آغاز شد و پاسخ اسرائیل، غزه را به بزرگترین فاجعهٔ انسانی نسل جدید کشاند. در همان روزها ستونهای میانجیگری (قطر–مصر–ایالات متحده) شکل گرفت؛ فرمولی که امروز میبینیم از همانجا زاده شد: آتشبس در برابر تبادل، و گامبهگام گشودن مسیر کمکهای انسانی.
۲) چرا میگوییم «سرِ مار در تهران»؟
-
مشروعیتبخشی علنی: رهبر جمهوری اسلامی بلافاصله حملهٔ ۷ اکتبر را «زلزلهٔ ویرانگر» و «ضرورت» توصیف کرد؛ دخالت مستقیم را انکار، اما «حقانیت عملیات» را تقویت کرد.
-
حملهٔ مستقیم ۱۳–۱۴ آوریل ۲۰۲۴: برای نخستینبار ایران با صدها موشک و پهپاد خاک اسرائیل را هدف گرفت؛ جنگ نیابتی یک پله به مواجههٔ دولت–دولت نزدیک شد.
-
تداوم شبکهٔ نیابتی: از یمن تا لبنان و عراق، یک قوس فشار دائماً تغذیه میشود؛ هر بار که مذاکرات نزدیک میشود، تهران با کارتهای نیابتی میز را سنگینتر میکند.
نتیجهٔ روشن: صلح در غزه بدون مهار تهران دوام نمیآورد. این گزاره نه شعاری سیاسی، که جمعبندی دو سال میدان و دیپلماسی است.
۳) «چند قدمیِ صلح» یعنی چه؟
بستهٔ فعلی روی میز، سه ضلع دارد:
-
آتشبس + تبادل (آزادی دستهجمعی گروگانها ↔ آزادی گستردهٔ زندانیان فلسطینی)؛
-
بالا رفتن حجم کمکهای انسانی و بازگشایی منظم گذرگاهها؛
-
ترتیبات امنیتی و حکمرانیِ پساجنگ (مهمترین بخشِ سخت).رئیسجمهور آمریکا سفر منطقهای را به قصد تثبیت آتشبس و دستدادن توافق بزرگتر آغاز کرده و میزبانان عرب (بهویژه مصر و قطر) در حال آمادهسازی نشست نهایی هستند. این فرصت اگر میخواهد «صلح» بماند، باید بند تهران را هم ببندد.
۴) جایگاه ایران در روایت صلح
دو چیز باید همزمان رخ دهد:
-
هزینهمند کردن جنگافروزی تهران (تحریمهای هدفمند، اجرای سختگیرانهٔ قطعنامهها، و خط قرمز روشن مقابل حملات مستقیم/نیابتی)؛
-
گشودن مسیر حقوقبشری و بازسازی در غزه (حکمرانی پاسخگو، بازگشت آوارگان، آزادی رفتوآمد و اقتصاد واقعی).هر کدام بدون دیگری، بهسرعت فرسوده میشود: «فقط فشار» آتشبس را میکُشد؛ «فقط بازسازی» بدون مهار تهران، دوباره شعلهور میشود.
۵) درس دو سال گذشته
-
خانوادههای گروگانها در تلآویو و مردمِ جنگزدهٔ غزه نشان دادند که جامعهها از جنگ خستهاند و «صلحِ ملموس» میخواهند: بازگشت عزیزان، نان و دارو، مدرسه، و امنیت.
-
اما هر بار که به توافق نزدیک شدیم، بازیگران بیرون از غزه میدان را عوض کردند. برای همین است که میگوییم: راه صلح، از تهران میگذرد—نه به معنای حذف دیگر عوامل، بلکه چون موتور مرکزیِ تداوم جنگ در آنجاست.
جمعبندی و پیشنهاد
-
صلحِ پایدار = آتشبس + تبادل + مهار تهران + حکمرانی قابلپاسخگویی در غزه.
-
بستهٔ اجرایی:
-
سقفگذاری منطقهای بر حملات نیابتی با سازوکار نظارت (با مشارکت مصر/قطر/اردن/اروپا/آمریکا).
-
مسیر اضطراریِ انسانیِ پایدار (سهمیهٔ استاندارد سوخت، آب، غذا، دارو؛ تسهیل عبور بیماران).
-
توافق سیاسی پساجنگ با زمانبندی شفاف برای ادارهٔ مدنی، بازسازی و انتخابات محلی.
-
هزینهسازی دقیق برای تهران در صورت نقض (تحریمهای ماشهای هدفمند و قطع خطوط تدارکاتی نیابتی).
-
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر